Czasownik “to be” („być”) to absolutna podstawa języka angielskiego.
Jest wyjątkowy, bo odmienia się nieregularnie, a do tego występuje w ogromnej liczbie konstrukcji – czasach, pytaniach, opisach, a nawet w formach gramatycznych, których dopiero się nauczysz.
Dlatego tak ważne jest, aby dobrze opanować jego odmianę.
Ten czasownik będzie Ci towarzyszył na każdym etapie nauki, niezależnie od poziomu – od A1 aż po zaawansowane struktury.
| Liczba pojedyncza | Liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| I | am | We | are |
| You | are | You | are |
| He | is | They | are |
| She | is | ||
| It | is | ||
Możliwe jest też skracanie tych form, czyli:
I am = I‘m
You are = you‘re
He is = he‘s
She is = she‘s
It is = it‘s
We are = we‘re
You are = you‘re
They are = they‘re
Skrót „’re” (are) występuje tylko po zaimkach osobowych (we, you, they).
Po rzeczownikach nie tworzymy form typu cars’re – brzmią one nienaturalnie i nie są używane w języku angielskim.
Dlatego poprawnie mówimy np. cars are albo w przeczeniach cars aren’t, ale nie cars’re not.